Auteur: Ruben & Jan Dirk

Bestuur Dingemanse: heilige boontjes?

Het is een voorrecht om bestuur te zijn! Want wat is het gezellig in ons bestuurshok – vriendschappen ontwikkelen zich - en wat tof ook om met een vereniging bezig te zijn die we zo leuk vinden; dat wij nu ‘onder het mom van bestuur zijn’ een goed excuus hebben om heel veel met NSW en NSW’ers bezig mogen zijn. Genieten!

Borrels

Soms echter zijn er ook spannende momentjes. Als we bijvoorbeeld uit ons veilige, gezellige bestuurshok, in onze pakken, naar een borrel van een andere studentenvereniging gaan. Borrels zijn belangrijk, want daar kun je contacten opdoen met andere studentenverenigingen. Echter, zo aan het begin van het jaar waren ze ook nog wel ’s spannend: wat zullen ze van ons vinden, komt de speech over, zal het netwerken een beetje gaan? We hebben het onszelf als NSW ook niet heel gemakkelijk gemaakt – door een navigatorvereniging te zijn en het motto ‘Christus kennen en Hem bekend maken’ te hebben. Dat zorgt er voor dat we enerzijds echt christelijk willen zijn, en anderzijds ook echt ‘naar buiten’ willen gaan. En dat is soms spannend: wat vinden zij ‘van buiten’ van ons christenen? Dan ben je soms wat bang dat ze je als heilige boontjes zien, en dat je daarom niet op een leuke manier met ze in contact kunt komen.

Gewoon ‘gewoon’ doen

Twee dingen hebben we daarin de afgelopen keren al geleerd. Allereerst: ‘Dat is waar ook… onze bestuurstekst!’. Van tevoren nemen we de tijd om God te zoeken in gebed of Hij ‘onze paden wil rechtmaken’; of Hij met ons wil zijn in de contacten die we mogen leggen en dat we op daarin op Hem mogen vertrouwen. Ten tweede: het valt best mee. We hoeven helemaal niet veel moeite te doen om in contact te komen. Door ‘gewoon’ te doen, en momenten aan te grijpen, hebben we al heel wat leuke gesprekken gehad. En het leuke is dat wij het initiatief helemaal niet altijd hoeven te nemen: anderen komen ook vaak op ons af.

God vraagt van ons om niet weg te lopen voor onze verantwoordelijkheid – om gewoon ‘heilige boontjes’ te blijven. Maar we hoeven als 'heilige boontjes’ niet onze eigen boontjes te doppen, want wij hebben Jezus als onze Praeses aan onze zijde.