Bestuursblog Bram

Een middagje uit het leven van Bram de Externus

Maandag 10 oktober waren wij bij NSZ om hen te feliciteren met hun nieuwe bestuur. Er waren op dat moment alleen navigatorverenigingen uitgenodigd en het was echt een weerzien van allerlei mensen die je steeds beter begint te kennen. Laat me jullie aan de hand van wat er die borrel gebeurde uitleggen hoe zoiets normaal gesproken verloopt.

Je komt binnen en bedenkt bij wie je ook alweer uitgenodigd was. In dit geval was dat niet zo moeilijk omdat er overal mannen maar een beetje rondliepen en een Zwols dasje hadden, sommige waren zelfs geoutilleerd met een zonnebril (en dat terwijl het een donker hol was). Dan schrijf je in een gastenboek allerlei dingen die je ooit in je eigen gastenboek bent tegengekomen en die je ook wel aan anderen toewenst. Dat boek was in dit geval zo ongelooflijk goed vastgemaakt aan een tafelblad, dat je er niet eens erover nadacht of je hem (heel) mee kon nemen. Dat tafelblad was op zijn beurt vastgezet met kettingsloten aan een tafel. Bovendien werd het bewaakt door de bewuste zwartkijkende heren van zojuist. Na dit staaltje intimidatie schrijf je de naam van je bestuur op een blaadje en je doet er een leuke spreuk bij. Dat briefje geef je aan de pedel; dat is de persoon die je gaat aankondigen door als een malle met een versierde stok op de grond te bonken. Nadat je aangekondigd bent probeer je uit te leggen waarom dat aparte cadeau volgens jou toch écht ontzettend bij hen past. Dat doet gewoonlijk de praeses die beloond wordt door een onmogelijke tegenspeech. Als het moment waarvoor je kwam, namelijk dat je persoonlijk met hen kan praten, begint, hoor je weer dat lawaai dat klinkt als opkomende hoofdpijn; het sein dat het volgende bestuur aan de beurt is. Tijdens ons praatje hoorden we echter een ander soort geluid: een paar besturen hadden samen besloten eerst een afleidende uitval naar het gastenboek te doen, waar ze met een groepje van zo’n 15 mensen aan begonnen te trekken. Vervolgens kwam de hoofdact, namelijk het bestormen van de pedel, en vooral de mooi uitgesneden houten pedelstok. Dit was een werkelijk prachtig rank exemplaar waarvan je kon zien dat er meerdere mensen enorm hun best op hadden gedaan. Hadden ze dat maar niet gedaan. Deze stok brak als een luciferhoutje door midden en de helft werd als een trein naar beneden afgevoerd. Ondertussen was het de uitdaging voor ons om net te doen alsof er niets gebeurd was en ons cadeautje te blijven aanprijzen als was het nieuwste TellSell artikel.

Niet lang daarna gingen we weg. We waren uitgenodigd om bij de ouders van Mirjam in Kampen te blijven eten. Onderweg bezweerde ze ons (nogmaals) dat ze echt geen boer was (wat is daar eigenlijk erg aan Mirjam?). Het volgende moment ging ze ons een grap uitleggen: Ze hadden hier een keer met de keet alle lampen van de lantarenpalen langs de weg groen gemaakt. “Ik vond dat vet grappig,” zei Mirjam. Door de uitblijvende stilte begon ze al door te krijgen dat ze daar op dat moment niet echt medestanders in had. Totdat uiteindelijk Ruben kon uitbrengen: maar dat is toch ook een beetje een boerengrap?